ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΠΛΑΣΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
“ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ PLAY ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΠΛΑΣΤΡΟΠΟΥΛΟΥ”
Πώς να ξεχάσω πως είμαι γυναίκα;
Στην ιερή αντίφαση που το ανείπωτο πρεσβεύει.
Δυο πρόσωπα σε μια στροφή, η μοίρα τα υφαίνει,
η μια φως αυγινής χαράς, η άλλη αντάρα πληγωμένη.
Μαζί κρατούν το νήμα τους, σε μια κλωστή δεμένο,
το θείο και το σκοτεινό, σε σώμα φυλακισμένο.
Σαν δυο πλευρές μιας αυλής που ορίζουν την ορμή της,
μην τις χωρίζεις στη ματιά, ούτε στην κρίση μέσα,
γιατί η γυναίκα είναι βωμός, με δυο πλευρές αλήθειας·
εκεί που σμίγει η σιωπή με τον ξερό τον κρότο.
Στο ίδιο βλέμμα ενεδρεύει η χάρη κι η αλαζονεία,
κι η ομορφιά, σπίθα απ’ της αντίθεσης τη σύγκρουση.
Μια πλάνη ιερή, πηγή ζωής και μύχιος καημός,
σε μια μορφή δισυπόστατη, που το ανείπωτο πρεσβεύει.
