ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΙΚΟΛ ΚΟΥΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗ

Επιστρέφω
στον κόσμο των παιδιών.
Εκεί βρίσκω
την χαμένη ζωντάνια.

Λαμπερά τα βλέφαρα
και η καρδιά,
καθώς λιγοστά
το μούχρωμα πλησιάζει.

Τραγουδώ,
κι ας μην ξέρω τους στίχους˙
κλείνει η αυλαία πίσω μου.

Σιωπή που σκορπίζει
κάποιος αέρας
από ένα παράθυρο ανοιχτό.

Γκρίζος ο δρόμος,
γεμάτος βούλες,
ανθρωπάκια να τραβούν.

Μοναξιά είσαι μια λέξη.
Νοσταλγία σε ζητώ
σε απόγνωση.

Αθωότητα, η χαμένη πατρίδα.
Και μια Αλαζονεία
που με ζώνει πρωτόγνωρα.

Κόσμε των Μεγάλων Έργων,
τώρα εγώ
σου γυρνώ την πλάτη.

.

%d bloggers like this: