ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΣΟ ΡΟΓΚΑ

Η ζωή είναι σαν το θέατρο, μόνο που οι ρόλοι εκεί έξω αλλάζουν.

Το θέατρο είναι πολιτισμός, λένε αυτοί που ξέρουν, μόνο που στην πραγματική ζωή θα πρέπει να προσέχεις αυτούς που κάνουν τον πολιτισμό μάσκα και τη φοράνε στη ζωή τους, κρύβοντας πολύ καλά τον δεύτερο, κακό εαυτό τους. Να προχωράς και να μην σταματάς, να προσέχεις όμως περισσότερο τη δευτερη φορά αλλά μην πάψεις ποτέ να εμπιστευεσαι, είναι το ηθικό δίδαγμα στο νέο μας θεατρικό έργο. Ναι, θα πρέπει να ανασυγκροτείσαι από τις στάχτες σου, να κάνεις στην άκρη το θυμό σου, να συγχωρείς τους διώκτες σου και να προχωράς μπροστά, αποδεικνυοντάς τους ότι η ζωή συνεχίζεται, ακόμα κι αν σε χρησιμοποίησαν προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους.

Η ζωή φροντίζει από μόνη της, το τίποτα να το αφήνει τίποτα και το μηδέν να παραμένει μηδέν. Το πλήρωμα του χρόνου, λένε κάποιοι… Αλλα δεν πίστεψα ποτέ σ’ αυτό. «Τέλειωσε τη δουλειά μόνος σου», έλεγα πάντα στον εαυτό μου. Άσε τον εχθρό σου στο μηδέν κι εσύ προχώρα στο ένα. Κι αν δεν μπορείς, προχώρα στο επόμενο βήμα: τη διαγραφή. Κι αν δεν μπορείς να κάνεις ούτε και αυτό, τότε προχώρα σε κάποιο άλλο βήμα, βρες για παράδειγμα έναν καλό ψυχίατρο για να σου αποβάλλει την πίκρα που νιώθεις.

Για να κάνεις management πρέπει πρώτα να είσαι manager του εαυτού σου, αλλιώς είσαι ένα πολύ κακό copy-paste του χθες και του σήμερα. Κάπως έτσι είναι σήμερα και η πολιτική σκηνή του τόπου: ένα πολύ κακό θέατρο, με κακούς ηθοποιους και ανυπαρκτό management.

Η ζωή φροντίζει από μόνη της, το τίποτα να το αφήνει τίποτα και το μηδέν να παραμένει μηδέν.

Στη ζωή θα πρέπει να προχωράς μπροστά κι όχι πίσω. Ό,τι κι αν σου συμβαίνει, πρέπει να πας μπροστά αφήνοντας πίσω τις τρικλοποδιές και τις παγίδες. Τις περισσότερες φορές βλέπεις την παγίδα και βλέπεις και αυτούς που σου την στήνουν, καθώς και τον τρόπο που την στήνουν. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σου παριστάνουν τον φίλο, αλλά στην ουσία είναι οι χειρότεροι διώκτες σου.

Και τους ξέρεις… Είναι ο «Ιούδας της ψυχής σου» και απλά τον βλέπεις να σε πουλάει στη στροφή για 30 αργύρια. Και τον αφήνεις να σε πουλάει, τον αφήνεις να πιστέψει ότι κέρδισε και όταν τον δεις να πέφτει στην ίδια την παγίδα του, στην αρχή τον λυπάσαι και λες «ας τον βοήθησω». Όμως αυτό είναι το χειρότερο και μεγαλύτερο λάθος σου. Πρέπει να τον αφήσεις να βουλιάξει στο λάκκο που έστησε για εσένα. Μην απλώσεις ποτέ το χέρι σου να τον βοήθησεις.

Καλύτερα εκεινη την ώρα να βρεθεί ένα τσεκούρι να στο κόψει. Πρέπει ο τιμωρός να γίνει η τιμωρία που ετοίμαζε για σένα και να νιώσει αυτό που θα ένιωθες εσύ. Πρέπει η τιμωρία να γίνεται μάθημα στον τιμωρό και γνώση στον Ιούδα, απλά για την επόμενη φορά.

Θα μου πεις, έτσι θα πάμε μπροστά; Και θα σου πω πως όχι, όμως από κάπου πρέπει να αρχίσουμε. Κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Με το «δε βαριέσαι» και το «δεν πειράζει», φτάσαμε στο σήμερα. Ας μην αφησουμε το σήμερα να γινει ίδιο και αύριο.

.

%d bloggers like this: