ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΝΑΣΟΣ ΡΟΓΚΑΣ

Η Μικαέλα Ζούστη έχει αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή «Ίασμος», του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Την γνώρισα αφού θα συνεργαζόμασταν στη θεατρική παράσταση του ηθοποιού και σκηνοθέτη Γιώργου Μακρή, «Οι χήρες και οι Μακαρίτες». Από την πρώτη «μίνι» συνέντευξη που είχα μαζί της, ανακάλυψα την καλοσύνη αλλά και τον επαγγελματισμό της -και δεν έπεσα έξω.

Ένιωσα ότι η επιλογή του Μακρή ήταν απολύτως σωστή. Ανακαλύπτεις τον ψυχισμό της μακριά από τα πρωταγωνιστικά… καψόνια και ελαττώματα στο χώρο του θεάτρου. Απέχει αρκετά από το δήθεν και το «κοίτα να δεις ποια είμαι εγώ». Δεν προσπάθησε να σε κερδίσει και δεν φόρεσε κανένα προσωπείο. Και για να το πετύχει αυτό, σημαίνει ότι είναι αυθεντική.

ΝΑΣΟΣ ΡΟΓΚΑΣ: Κυρία Ζούστη, τι σημαίνει για εσάς το θέατρο και ποιος είναι ο δικός του «ρόλος» στη ζωή σας;

ΜΙΚΑΕΛΑ ΖΟΥΣΤΗ: Το θέατρο για μένα είναι έκφραση ψυχής, είναι μαγεία, στιγμές ανεπανάληπτες επικοινωνίας ανάμεσα στον ηθοποιό και τον θεατή. Είναι αυτό το περίφημο που τραγουδάει ο Δημήτρης Χορν «Απ’ την ψυχή ως την ψυχή». Το λάτρεψα και το λατρεύω, όσες δυσκολίες κι αν ενέχει.

Ν.Ρ.: Ο ηθοποιός, πόσο μπορεί να επηρεάσει το κοινό του, είτε μέσω του θεάτρου, είτε εκτός σκηνής; Κατά πόσο μπορεί να στείλει κοινωνικά μηνύματα;

Μ.Ζ.: Ο ηθοποιός όντας στο βήμα που ονομάζεται θεατρικό σανίδι, έχει τη δυνατότητα να μιλήσει μέσα από το έργο στο οποίο παίζει με οποιονδήποτε τρόπο, είτε μέσω του λόγου είτε μέσω του συναισθήματος που μεταφέρει, είτε και με τους δύο αυτούς τρόπους ταυτόχρονα. Ανάλογα με το έργο το οποίο καλείται να υποστηρίξει και με έναν τρόπο που να μην θίγει ή να προσβάλλει τον θεατή, σαφώς μπορεί να εκφράσει την αγανάκτησή του, την αγωνία του, να ταυτιστεί μαζί του και να τον επηρεάσει -έστω και λίγο- όσον αφορά στις μελλοντικές του πράξεις ή αποφάσεις. Χωρίς αυτό φυσικά να είναι αυτοσκοπός, έστω και ένας να προβληματιστεί μετά από μία παράσταση, είναι κέρδος. Τώρα, το κατά πόσο ειναι σωστό ή λάθος ένας καλλιτέχνης να εκφράζει ανοιχτά την άποψή του και εκτός σκηνής, αυτό το κρίνει ο καθένας διαφορετικά και προσωπικά, όμως έχουμε δημοκρατία και κατ’ επέκταση ελευθερία του λόγου -με όσες συνέπειες αυτό συνεπάγεται…

Ν.Ρ.: Θα μου πείτε λίγα λόγια για την παράσταση που παίζετε φέτος;

Μ.Ζ.: Είναι η παράσταση «Οι χήρες και οι μακαρίτες» του καταπληκτικού και πολυτάλαντου Γιώργου Μακρή… είναι κωμωδία, τόσο κωμωδία που γελάμε κι εμείς στα παρασκήνια κατά τη διάρκεια της παράστασης με τα αστεία που έχουμε ακούσει τόσες φορές! Η παράσταση θίγει πολλά από τα καθημερινά προβλήματα του μέσου Έλληνα πολίτη, χωρίς όμως να τον βαραίνει. Το αντίθετο μάλιστα! Ερχονται πολλοί απ’ τους θεατές και μας λένε πόσο ξεχάστηκαν και πόσο γέλασαν με την ψυχή τους, κι αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό αυτήν τη δύσκολη εποχή που διανύουμε και είναι τιμή για όλους τους συμμετέχοντες. Χαίρομαι πολύ που είμαι μέρος αυτής της δουλειάς με τόσους εκλεκτούς και ταλαντούχους συνεργάτες (εντός και εκτός σκηνής)!

Ν.Ρ.: Eίναι εύκολος συνεργάτης ο Γιώργος Μακρής;

Μ.Ζ.: Ο Γιώργος Μακρης είναι από εκείνους τους ανθρώπους που αποκαλούμε εμείς στο θέατρο «άνθρωπος-ορχήστρα». Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και παραγωγός της παράστασης, πράγμα που σημαίνει ότι έχει απαιτήσεις πρώτα από τον εαυτό του και ύστερα απ’ όλους τους συνεργάτες του έτσι ώστε να βγει ένα άρτιο αποτέλεσμα που να τιμά το κοινό που θα μας δει. Κάνω αυτόν τον «πρόλογο» για να γίνει αντιληπτό ότι ο θεατής βλέπει ένα τελικό προϊόν που είναι η παράσταση και δεν μπορεί να φανταστεί πόσος κόπος και χρόνος απαιτούνται. Λόγω όλων αυτών που προανέφερα, θαυμάζω απεριόριστα τον Μακρη γιατί αναλαμβάνει όλες αυτές τις ευθύνες και τις φέρνει εις πέρας. Δεν έχω αντιμετωπίσει κάποια δυσκολία στην μεταξύ μας συνεργασία, πέρα απ’ το γεγονός ότι δεν μπορώ να συγκρατηθω να μην γελάσω κάποιες στιγμές μαζί του επί σκηνής!(γέλια).

Ν.Ρ.: Ποιο είναι το ιδανικό θέατρο για εσάς; Είτε ως χώρος είτε ώς έκφραση…

Μ.Ζ.: Το ιδανικό θέατρο ως χώρος για μένα δεν υπάρχει, γιατί έχω παρακολουθήσει παραστάσεις σε ιερούς χώρους που ήταν υπέροχες, όπως και σε μικρά, άγνωστα στο ευρύ κοινό θεατράκια όπου ανέβηκαν εξίσου εξαιρετικές παραστάσεις. Σαφώς όμως θα ήθελα κάποια στιγμή να βρεθώ θεατρικά, όπως και οι περισσότεροι ηθοποιοί πιστεύω, σε χώρους που εκπέμπουν ιδιαίτερη ενέργεια όπως είναι η Επίδαυρος, το Ηρώδειο κ.ά.. Ως έκφραση, το ιδανικό θέατρο για μένα είναι αυτό που θα κάνει τον θεατή να ξεχάσει όλα του τα προβληματα και να ταξιδέψει τις ώρες που διαρκεί το έργο. Είτε αυτό είναι κωμωδία, δράμα, επιθεώρηση, τραγωδία. Κανένα δεν είναι υποδεέστερο ή ανώτερο είδος σε σχέση με κάποιο άλλο. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το εκάστοτε είδος είναι το σημαντικότερο.

Ν.Ρ.: Πρόβα ή παράσταση; Καμαρίνι ή σκηνή;

Μ.Ζ.: Λατρεύω τις πρόβες, όταν γεννιέται η στιγμή, όταν καθορίζονται οι λεπτομέρειες, όταν δοκιμάζονται διαφορετικοί τρόποι. Αλλά σαν την ζωντάνια της σκηνής που ακούς το γέλιο, την ανάσα του θεατή, την αυθόρμητη αντίδρασή του, δεν υπάρχει τίποτα! Ζω γι’ αυτές τις στιγμές! Πολλές φορές με πιάνω ν’ ακούω στα παρασκήνια τον ήχο του χειροκροτήματος, για να καταλάβω αν αρέσει ή όχι η παράσταση!

Ν.Ρ.: Τι ήταν αυτό που σας μάγεψε στο θέατρο και ασχοληθήκατε με αυτό;

Μ.Ζ.: Ήμουν στην εφηβεία, όταν διάβασα τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Ρίτσου, είχαμε ένα συγκεκριμένο κομμάτι να μελετήσουμε για την επόμενη μέρα, άρχισα να διαβάζω το ποίημα και ξαφνικά έπιασα τον εαυτό μου να το λέει δυνατά καθώς μου γεννούσε διάφορα συναισθήματα. Το διάβασα μέχρι το τέλος και είπα: «Εγώ αυτό που αισθάνθηκα θέλω να βρω τρόπο να το μεταδώσω». Το ίδιο συνέβη και με άλλα ποιήματα και μετέπειτα με έργα.
Δούλεψα και δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου, καθώς ήμουν πολύ ντροπαλή και εσωστρεφής. Και κατάφερα να κάνω κάποια από τα όνειρά μου πραγματικότητα, κι ευτυχώς έχω πάρα πολλά ακόμα να πραγματοποιήσω.

Ν.Ρ.: Θα ήθελα λίγα λόγια για την τηλεοπτική σας εκπομπή που αφορά στο παιδί.

Μ.Ζ.: Η εκπομπή «Για το παιδί» έχει να κάνει με θέματα που αφορούν στο παιδί και στους νέους γονείς, αναλύουμε ουσιαστικά θέματα και μαθαίνω πολλά ενδιαφέροντα πράγματα από σπουδαίους επιστήμονες. Η πρόταση συνεργασίας ήρθε σε μία περίοδο που η τηλεόραση ήταν και είναι στόχος και επιθυμία μου. Μ’ αρέσει πολύ αυτή η εμπειρία και θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία για περισσότερη «τριβή» με την κάμερα.

Ν.Ρ.: Είναι η κωμωδία ένας τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τη σκληρή πραγματικότητα;

Μ.Ζ.: Η κωμωδία και το χιούμορ είναι πανάκεια σε όλες τις δύσκολες και στενόχωρες καταστάσεις που περνά ένας άνθρωπος στη ζωή του… Μπορεί κάτι που είναι πολύ τραγικό, όπως για παράδειγμα ένας θάνατος, να γεννήσει κάτι κωμικό. Ειναι η ανθρώπινη αντίδραση και ανάγκη, πιστεύω, απέναντι στη δυστυχία.

Ν.Ρ.: Η «γλώσσα» του Μέσου της τηλεόρασης, πόσο διαφορετική είναι από εκείνη του θεάτρου; Πόσο σημαντικό είναι για έναν ηθοποιό να προσαρμόζεται στις διαφορετικές ανάγκες και τους διαφορετικούς κώδικες του κάθε Μέσου;

Μ.Ζ.: Όλα τα μέσα στα οποία μπορεί ένας άνθρωπος να εκφραστεί, είναι εξίσου σημαντικά και αναγκαία. Δεν πιστευα και δεν πιστεύω σε κανέναν διαχωρισμό ποιοτικού και εμπορικού. Μπορείς να κάνεις τηλεόραση με ποιότητα και θέατρο με λιγότερη ποιότητα, πάντα το θέμα είναι όπως ανέφερα και πριν, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται το κάθε μέσο.
Είναι πολύ σημαντικό για έναν ηθοποιό να μπορεί να προσαρμόσει τους υποκριτικούς του κώδικες. Όταν βγήκα από τη σχολή, ήθελα να δοκιμαστω σε όλα τα είδη θεάτρου, το κατάφερα ως ένα σημείο, αλλά παραμέλησα την επαφή μου με την κάμερα, γιατί μην ξεχνάμε ότι στην εποχή μας αν δεν έχεις αναγνωρισιμότητα, δύσκολα θα έρθει κάποιος για να σε δει στο θέατρο. Δεν είναι θέμα ναρκισσισμού, αλλά καθαρά βιοπορισμού από ένα σημείο κι έπειτα…

Ν.Ρ.: Αν σας γυρίσω πίσω στα εφηβικά σου χρόνια, ποιες θυμάστε ότι ήταν οι επιθυμίες σας για αυτό το επάγγελμα;

Μ.Ζ.: Σίγουρα στην εφηβεία κάποιος σκέφτεται τα πράγματα πολύ πιο ρομαντικά και πολλές φορές πιο εξωπραγματικά απ’ ό,τι είναι. Στην πορεία τρώει πολλά χαστούκια, που λέμε, και συνειδητοποιεί την πραγματικότητα. Αυτό όμως που ήθελα και θέλω είναι να κρατήσω το ήθος και την αξιοπρέπειά μου, εξασκώντας το επάγγελμα που αγαπώ, χωρίς αυτό να αντιμετωπίζεται αμιγώς σαν χόμπι.

Ν.Ρ.: Πώς είναι σήμερα τα οικονομικά ενός νέου ηθοποιού; Μπορεί κάποιος να ζήσει από αυτό ή τουλάχιστον να έχει μία σχετική άνεση;

Μ.Ζ.: Από χάλια έως πάρα πολύ δύσκολα… και για να το συνδέσω με την προηγούμενη ερώτηση, στην εφηβεία μου δεν φανταζόμουν σε καμία περίπτωση τον εαυτό μου ασταθή οικονομικά σε αυτήν την ηλικία. Η κατάσταση σε αυτό το επάγγελμα, αυτήν την εποχή, όσο αφορά στα οικονομικά είναι τραγική… πολλές φορές παρακαλάς για τα αυτονόητα, σε κανένα άλλο κράτος δεν γίνεται αυτό, υπάρχει τεράστια υποτίμηση του επαγγέλματος και των ίδιων των καλλιτεχνών, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, έννοειται. Αντιμετωπιζόμαστε δυστυχώς ως… χομπίστες πολυτελείας!

Ν.Ρ.: Θεωρείτε πως είναι εύκολο για μία μέση οικογένεια να πάει σήμερα στο θέατρο και να πληρώσει το εισιτήριο;

Μ.Ζ.: Ναι, μπορεί κάποιος να βρει εισιτήρια σε πολύ χαμηλές τιμές, καθώς οι περισσότεροι παραγωγοί έχουν νερώσει πολύ το κρασί τους. Γνωρίζουν την κατάσταση και την αγορά, κι αν κάποιος θέλει να δει μία παράσταση, θα βρει τρόπο να την δει. Υπάρχουν ειδικές τιμές, προσφορές και πολλά άλλα.

Ν.Ρ.: Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Μ.Ζ.: Πέρα από την καλοκαιρινή μας περιοδεία με την παράσταση «Οι χήρες και οι μακαρίτες» του Γιώργου Μακρη, συνεχίζονται τα γυρίσματα της εκπομπής μου «Για το παιδί» που παίζεται κάθε Κυριακή στις 11:00 π.μ., στο High TV. Γίνονται συζητήσεις για διάφορα άλλα πράγματα για την επόμενη σεζόν, που προς το παρόν δεν είναι ανακοινώσιμα. Με χαρά να ξαναβρεθούμε να σου τα πω!

Ν.Ρ.: Αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μία ευχή σας, ποια θα ήταν αυτή;

Μ.Ζ.: Υγεία σε μένα και στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Αυτό. Τιποτ’ άλλο. Κι ας θεωρείται γραφική ευχή και αυτονόητη για κάποιους. Όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, όλα μπορούν να γίνουν αν υπάρχει υγεία.

Ν.Ρ.: Με ποιους ανθρώπους θα θέλατε να συνεργαστείτε ξανά;

Μ.Ζ.: Με πολλούς! Έχω υπάρξει τυχερή σε αυτό το κομμάτι, έχω περάσει πραγματικά πολύ καλά σε συνεργασίες, υπάρχουν άνθρωποι στο θέατρο που τους αποκαλώ «θεατρική μου οικογένεια»! Αν αναφέρω συγκεκριμένα ονόματα, πιστεύω ότι θα αδικήσω κάποιον. Με χαρά όμως περιμένω τις καινούργιες θεατρικές μου οικογένειες!

Ν.Ρ.: Δεχτήκατε ποτέ ανταγωνισμό στην πορεία σας;

Μ.Ζ.: Έχω δεχτεί ανταγωνισμό. Σε επαγγέλματα σαν το δικό μας, είναι μοιραίο να συμβεί. Έχουν υπάρξει περιστατικά που μ’ έχουν κάνει να αισθανθώ πολύ άσχημα, έχει τύχει πριν χρόνια να πω σε συνάδελφό μου να μου ανοίξει το μικρόφωνο και εσκεμμένα να το κλείνει λίγο πριν βγω στη σκηνή, έχει τύχει επίσης να μην βρίσκω κάποια απ’ τα ρούχα της παράστασης μετά το διάλειμμα. Αλλά γενικά όλα αυτά από ένα σημείο κι έπειτα τα αντιμετωπίζω με χιούμορ. Είμαι θιασώτης του υγειούς συναγωνισμού, κι όχι του άρρωστου ανταγωνισμού στη ζωή μου. Το επάγγελμα αυτό αποτελεί ομαδικό «άθλημα».

Ν.Ρ.: Η συνταγή μιας επιτυχημένης παράστασης ποια είναι;

Μ.Ζ.: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει συνταγή για την επιτυχία. Νομίζω ότι συμβάλλουν πολλές συνθήκες για την κατάκτησή της. Σίγουρα μία από αυτές είναι να μην νοιώθει κανείς υπέρμετρα επιτυχημένος και πάντα να προσπαθεί για το καλύτερο.

Ν.Ρ.: Τι σας ενδιαφέρει στο θέατρο σήμερα;

Μ.Ζ.: Με ενδιαφέρει να γίνονται παραστάσεις που να κάνουν τον κόσμο να θέλει να ξανάρθει στο θέατρο κι όχι να φεύγει τρέχοντας! Να γίνονται καλές παραγωγές με σημαντικά έργα. Να εύχεται ο θεατής να μην σταματήσει η παράσταση, γιατί θα τον έχει ταξιδέψει τόσο, που να μην θέλει να επιστρέψει στην πραγματικότητα. Να φεύγουν από το θέατρο οι παρέες και να τους αφορά αυτό που είδαν, να το συζητούν. Με ενδιαφέρει το ζωντανό θέατρο της ψυχής, όποιο κι αν είναι αυτό.

Ν.Ρ.: Πιστεύετε ότι το θέατρο θ’ αντέξει στην κρίση;

Μ.Ζ.: Ναι. Το θέατρο από τη γέννησή του είναι αρωγός σε περιόδους κρίσης. Είναι κάτι ζωντανό που δεν μπορεί να συγκριθεί και να επισκιαστεί απο καμία τεχνολογική εξέλιξη.
Τελευταια παρατηρείται αύξηση του ποσοστού των ανθρώπων που έχουν την ανάγκη να στραφούν στο θέατρο ως τρόπο ψυχαγωγίας και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Ν.Ρ.: Ευχαριστώ πολύ.

Μ.Ζ.: Εγώ σας ευχαριστώ, κύριε Ρόγκα.

.

%d bloggers like this: